Senioren / Rouwen

Toon als           
Volgorde

1001 dagen van rouw

Auteur: Kuiper
Je mag mij altijd bellen

In dit boek vertelt Karin Kuiper over de eerste 1001 dagen na de dood van 'haar betere ik', haar man (en schrijver)Karel Glastra van Loon... Op zijn veel te vroege dood volgde een periode van vallen en opstaan, waarin het verlies als zoutzuur doorvrat. Plotseling behoorde Karin tot dat lastige volkje van weduwen en weduwnaars. Zonder hulp van anderen redt niemand het, maar toch stond bovenaan haar ergernissenlijst het goedbedoelde zinnetje 'Je mag me altijd bellen'. Want hoe welgemeend ook, dit is 'hulp' die je met lege handen achterlaat... Omdat je in je diepste wanhoop niet wilt bellen en niet kán bellen, omdat je slechts denkt: Nee, het gaat niet! Zij moeten mij bellen! Het duurde honderden dagen, maar uiteindelijk volgde er een periode waarin ze terug veerde en haar levenslust hervond. Je mag mij altijd bellen is een boek voor lotgenoten én hun omstanders.

Als de ouderdom pijn doet

Auteur: van den Berg

Dat de ouderdom ook pijn doet, is een kant van het ouder worden die we liever niet zien. Er is veel aandacht voor gezond ouder worden, mooie voorzieningen en zo lang mogelijk thuis wonen. Verpleeg- en verzorgingshuizen doorstaan de laatste jaren heel wat kritiek. Maar ook al komt er meer privacy en zijn er moderne aanpassingen, dan levert dat niet automatisch woon- en leefplezier of levenslust op. In de ouderenzorg is geen behoefte aan reclametaal, maar een belevingstaal. Taal voor wat je de 'onzichtbare binnenkant' kunt noemen. Die andere taal vindt u in dit boek.

Als onze oude ouders sterven

Auteur: Barbara Dobrick
het definitieve einde van ons kind-zijn

Als onze ouders sterven, zijn onze jaren als kind definitief voorbij. Juist op zulke ingrijpende momenten beseffen we hoe belangrijk de band met hen was, zelfs als we het niet goed met hen meenden te kunnen vinden. Nu ze sterven beseffen we dat we er voortaan alleen voor staan. Barbara Dobrick heeft met een aantal zonen en dochters gesproken, die midden in het verwerkingsproces van de dood van hun vader of moeder staan. Zij vertellen over de schok van het wegvallen van de laatste barrière tussen henzelf en de dood. Ook als ze dachten dat zij zich goed op de situatie hadden voorbereid, was de nieuwe situatie er een van grote verwarring. Dobrick gaat in haar beschrijving en analyse van het rouwproces niet voorbij aan de taboes die daarmee nog altijd zijn verbonden: dat we op ons werk niet te veel van ons verdriet mogen laten merken; dat het min of meer verboden is om gevoelens van opluchting te hebben bij de dood van onze ouders; dat er vreselijke ruzies kunnen ontstaan tussen de kindere

Broers rouwen ook

Auteur: Minke Weggemans

verhalen van broers over verlies van een broer of zus

In Rouw in de zijlijn verhaalden zussen over hun overleden broer of zus. Nu komen de broers aan het woord. Hun verhaal wordt nu voor het eerst verteld.

In deze verhalen zoeken broers naar een innerlijke en uiterlijke balans na het verlies van een broer of zus. Ieder verhaal is anders van toon en stijl; het zijn diep persoonlijke verhalen die ons toevertrouwd worden. Uit deze verhalen blijkt dat een broer of zus verliezen je hele binnenwereld overhoop haalt, maar ook dat er veel liefde tussen broers en zussen bestaat en blijft bestaan, ook na de dood.

Mensen die zelf een broer of zus hebben verloren zullen veel van hun eigen gedachten, gevoelens en ervaringen herkennen en geïnspireerd worden door de grote betrokkenheid die uit de verhalen spreekt. .

De last van het leven

Auteur: Bart Demyttenaere

Toen de broer van Bart Demyttenaere ongeveer vijfjaar geleden een einde aan zijn leven maakte, is deze auteur zich intens gaan verdiepen in het fenomeen zelfmoord. Slechts zeer gedeeltelijk vond hij antwoorden op de vele vragen die hij zich stelde naar aanleiding van deze navrante daad. Over tal van aspecten van zelfmoord blijft heel wat informatie niet of moeilijk te vinden. Met de studie De last van het leven wordt deze lacune aangevuld.

Bart Demyttenaere kwam onder meer terecht bij Jeroen Brouwers en kreeg toestemming om uit diens omvangrijke archief inzake zelfmoord te putten. Ontzaglijk veel lectuur, opzoekingswerk en gesprekken vinden hun neerslag in De last van het leven. Na de openingsbrief aan zijn overleden broer geeft Bart Demyttenaere een definitie en cijfers, bestrijdt hij misvattingen en biedt een inzicht in preventie en hulpverlening. Het fenomeen zelfmoord wordt geanalyseerd in relatie tot de tijdgeest, de wet, de media en religie. Het boek bevat ook een interessant hoofdstuk over homoseksualiteit en zelfmoord. In een afzonderlijk boekdeel zijn enkele beklijvende gesprekken met nabestaanden opgenomen. Ten slotte wordt een overzicht gegeven van bekende Belgische en Nederlandse zelfmoordenaars en wordt bekeken hoe het thema in de jeugdliteratuur aan bod komt.

Een woord vooraf van Karl Andriessen van het Centrum ter Preventie van Zelfmoord en de vermelding van vele nuttige adressen en gegevens completeren deze boeiende studie.

De vergrijzing leeft

Auteur: van den Brink / Heemskerk

kansen en keuzen in een verouderde samenleving

De winter die niet mocht zijn

Auteur: Sonia

Met dit persoonlijke document richt Sonia een monument op voor haar vader, die door de ziekte van Alzheimer langzaam dement werd en ook lichamelijk volledig degenereerde. In het voorjaar van 2002 deed hij een verzoek tot euthanasie, dat tot zijn spijt niet ingewilligd kon worden. Vanaf dat moment is Sonia namens haar vader gaan schrijven. Ze begint bij de woorden van haar dementerende, dove, slechtziende vader, die ook nog moeilijk ter been is. Wat hij allemaal noodgedwongen toch moest meemaken en wat dat de omstanders heeft gebracht, wordt in dit boek beschreven. Het zal herkenning bieden in een wereld waarin dementie schering en inslag begint te worden.

Dwars door de Tarzanbocht

Dwars door de Tarzanbocht

Auteur: Hans van der Klis

Een onuitstaanbare sport, zo noemde voormalig Formule-1-coureur Michael Bleekemolen eind jaren zeventig zijn sport. Net als de andere Nederlandse Formule-1-rijders had hij alles willen geven om een keer het hoogste podium te mogen beklimmen. Maar net als bij de meeste Nederlandse coureurs draaide zijn kortstondig verblijf in de hoogste klasse van de autosport uit op een teleurstelling, ondanks zijn passie. talent en toewijding.
In totaal zijn elf Nederlanders in een officiële Grand Prix voor het wereldkampioenschap Formule 1 aan de start verschenen. In Dwars door de Tarzanbocht komen ze stuk voor stuk aan bod: de jonkers die de sport in de jaren zestig beheersten (Carel Godin de Beaufort, Gijs van Lennep), de garagehouders uit de jaren zeventig (Roelof Wunderink, Boy Hayje) en de extreem getalenteerde lichting van rond 1980, met als boegbeeld Jan Lammers. En natuurlijk het grootste talent van allemaal, Jos verstappen, de enige die een podiumplaats veroverde.
In Dwars door de Tarzanbocht gaat Formule 1-journalist Hans van der Klis (ex-de Volkskrant, nu RaceReport) op zoek naar de oorzaak van het gebrek aan succes. Tegelijkertijd laten zijn portretten haarscherp zien hoe de Nederlandse autosport zich in de tweede helft van de vorige eeuw ontwikkelde van amateurs in de jaren zestig, via de nouveaux riches in de jaren zeventig naar de professionalisering in de jaren tachtig, waarna het `Verstappen-effect' de sport in de jaren negentig naar de toppen van haar populariteit joeg.